actualiteit en ervaringswerk

 

Soms vraagt het ook om actie. De aanleiding voor mij om deze blog te schrijven waren twee nieuwsberichten in de regionale krant binnen eveneens twee dagen. Het eerste bericht vermelde het streven van de politie om ‘verwarde personen’ niet meer in de cel op te sluiten, maar een alternatief aan te bieden tijdens deze crisissituaties. Het tweede bericht kwam van de huisartsen, die binnenkort willen starten met het aanbieden van psychosociale zorg.

Dit zijn beide interessante ontwikkelingen en een reactie op de realiteit van vandaag, waar voelbaar gaten vallen voor hulpvragers die niet meer de goede, effectieve hulp krijgen die noodzakelijk is. Dit wordt klaarblijkelijk ook door andere partijen gesignaleerd en er wordt nagedacht over passende alternatieven. Nu is dit voor de ervaringswerkers in de regio een uitermate geschikt moment om een reactie te geven. Want ik ben er van overtuigd dat wij hierin een belangrijke rol kunnen spelen en een actieve bijdrage aan leveren.

Het aantal keren waarbij psychiatrische cliënten op het politiebureau terecht komen in crisissituaties neemt snel toe. Dit is traumatiserend voor de cliënten, met name als het tot een opname in een politiecel leidt bij gebrek aan andere middelen. Maar ook de politie heeft hier veel extra werk aan, bovenop het andere vele werk met een sterk verminderd personeelsbestand. Sporadisch wordt er al met ervaringsdeskundigen samengewerkt. Dat is positief. Maar men kan bijvoorbeeld ook denken aan het relatief snel wijzen op een contact met een ervaringsdeskundige naast de beroepskracht die wordt ingeschakeld. Daarnaast kunnen ervaringsdeskundigen die zelf hersteld zijn van bijvoorbeeld psychoses, PTSS, verslaving, etc. aanvullende voorlichtingen verzorgen, waarmee tools worden geboden aan de politie om nog beter aan te sluiten op de persoon in crisis.

Wat betreft het tweede bericht zie ik eveneens mogelijkheden voor het ervaringswerk. De 1e lijnszorg is de plaats binnen het zorgtraject waar mensen met psychische klachten zeker behoefte kunnen hebben aan ervaringsdeskundigen die vanuit herstelbegrippen en (h)erkenning op  professionele wijze naast de hulpvrager staan en coaching bieden. Wij beschikken immers juist over die vaardigheden om effectieve en tegelijkertijd laagdrempelige begeleiding te kunnen bieden, waarmee verdere stagnering vaak voorkomen kan worden. De 1e lijnszorg wordt al behoorlijk belast; veel komt op hun bord terecht. In die zin levert het een begin van minder belasting op voor de huisartsen en hun assistenten. Praktisch gezien zou je kunnen denken aan een speciaal spreekuur met ervaringswerkers, ter plekke op de huisartsenpost.

Inspelen en reageren op de actualiteit blijft een belangrijk element binnen het ervaringswerk. Gelukkig gebeurt dit ook al; op veel plaatsen in ons land worden initiatieven gestart op dit gebied. Men zoekt steeds meer de samenwerking op om elkaar te ondersteunen en te versterken, zodat de gaten die vallen binnen zorg en welzijn gedicht worden. Dat is hoopgevend, vooral voor de hulpvragers die de juiste boom in het grote bos zoeken. Het kost tijd om dergelijke nieuwe werkwijzen te implementeren. En als het juiste moment daar is, gebeurt het.

 

Advertenties