Bij de ander thuis zijn

9925a4ac-9775-44a7-95e6-e5a70383f421-medium

‘Langer dan een half uurtje zal het niet worden’, zei ik van te voren nog tegen de ervaringsdeskundige die samen met mij op bezoek ging bij dame van bijna tachtig, die herstellende was van een operatie. Het was geen zware operatie, maar voor een oudere toch vaak meer ingrijpend dan voor iemand van 30 of 40 jaar. Bovendien moest ze nog wat weken thuis rust nemen. Het werd geen bezoekje van een half uur, maar van meer dan twee uur, tot we het wel moesten onderbreken omdat het etenstijd was. Wat had deze dame veel te vertellen! Ze genoot er van om voor ons gasten bijzondere koffie met lekkers aan te bieden. Met een speciaal apparaat voor ‘bezoek’, waar twee kopjes uit geschonken konden worden.

Uiteraard begon het gesprek over de gezondheid en de ervaringen rond de operatie. Maar naarmate het gesprek vorderde kwamen meer thema’s aan bod en werd het persoonlijker. Haar eerste huilbui na 40 jaar (!), familie, relatie, tot buurtbewoners en ervaringen die haar hadden gevormd. En ik realiseerde mij door dit thuis komen bij de ander – een absoluut wederkerig proces – dat deze middag goud waard was. Door de spontaniteit van deze situatie, de omstandigheden en de kansen voor ontmoeting die hierin besloten lagen.

Natuurlijk heb je als ervaringswerker, of andere zorg- of hulpverlener, niet altijd de tijd en gelegenheid om zo uitgebreid ‘present’ te zijn, maar waar die mogelijkheid zich aanbiedt zouden we dit echt met beide handen moeten aangrijpen. We kenden deze vrouw als deelnemer van een activiteit die we organiseren. Echter, tijdens een activiteit kan een persoon niet altijd voldoende los gaan; er zijn altijd anderen die het proces mede bepalen. De sfeer van vertrouwelijkheid is in een openbaar gebouw toch anders dan bij iemand thuis, in de eigen, veilige omgeving. Het kan een uitstekende aanvulling op elkaar zijn, waarbij het één het ander versterkt.

‘Kom nog eens langs hoor!’ Dat gaan we zeker doen!

 

Advertenties