Erkenning

erkenning

‘Toen viel alles op zijn plek’. Een uitdrukking die we allemaal wel kennen en herkennen en die woorden geeft aan een reeks van gebeurtenissen, inzichten en/of uitwisselende gesprekken waarna een moment van helderheid aanbreekt. Het klopt, het is nu helder. Het is meer dan helder, want in mijn hoofd wist ik het wel, maar het landt nu eveneens. Hoofd en hart worden een gemeenschappelijke drager van een werkelijkheid.

In deze persoonlijke blog probeer ik woorden te geven aan dit proces. De voortdurende zoektocht naar het waarom van mijn acties en reacties, De stremmingen en emoties die ik ervaar binnen mijn dagelijkse interacties en waar ik voortdurend balans in zoek, ook vaak wel weer vind. Mijn rationele vaardigheden zijn uitstekend ontwikkeld en ik heb een sterk reflectief vermogen. Toch ontdek ook ik bij mijzelf nog onontgonnen gebied, waar ik iets mee moet omdat het mij soms ontneemt van eigen regie. Mijn emotionele, innerlijke last maakt het soms daadwerkelijk zwaarder en kost extra energie waar een ander misschien sneller overheen stapt. Het is deel van mijzelf en veroorzaakt door een veelvoud van ontwikkelingen en gebeurtenissen in mijn persoonlijk leven waar ik geen vat op had. Daar is niets aan te veranderen; dat vraagt een hoge mate van acceptatie. Het is zoals het is.

Mijn voortdurend verlangen naar erkenning en gezien worden heeft veel meer te maken met de leegte en het gemis dat in alle vroegte van mijn leven is ontstaan dan met het heden, met wat ik bereikt heb en de personen om mij heen. Mijn ervaring, emoties en gedachten die zich voortdurend geneigd zijn te richten op miskenning, onzichtbaarheid en in de hoek gezet worden hebben niets te maken met de realiteit van nu, maar alles met specifieke herinneringsbeelden van toen. Het is bizar te beseffen dat ik die link gevoelsmatig steeds maar niet legde, tot een EMDR-sessie mij dat ‘landingsbesef’ gaf en de verbinding maakte. Er van overtuigd dat mijn gevoelens en gedachten ‘toch niet liegen’ was, en is nog steeds, de realiteit moeilijk te onderscheiden. Wat is echt en wat is niet echt? Als je ergens innerlijk van overtuigd bent, word je ruimschoots van bewijzen voorzien. Vooral als je gevoel dat ook nog onderschrijft.

De verzorger voor je eigen kinddeel zijn is geen gemakkelijke opgave. Het eerste wat in mij opkomt als ik mij daarop richt is: ‘daar heb ik toch helemaal niet genoeg voor in huis?’ . Dat geldt inderdaad voor toen, maar nu zeker niet. Met alles wat ik te bieden heb, met alles wat ik geef, met alles wat ik verlang is dat meer dan genoeg! Dat verschil zien, ervaren en internaliseren en concreet maken vormt de grootste uitdaging. Al de inzichtgevende en groepstherapieën in het verleden ten spijt, ben ik aan dit punt blijkbaar nog niet toegekomen. Daar is het nu de hoogste tijd voor. En ach, die waardering komt er vanzelf achteraan. Ik ben trots op mijzelf.

 

 

Advertenties