It’s not just talking

itsnotjusttalking

Men zegt wel eens: Je hebt denkers en doeners. Dat kan kloppen…tot een bepaalde hoogte dan. Ik geloof niet in absoluut onnadenkende doeners of totaal niets uitvoerende denkers. Toch is er wel een onderscheid te trekken en gelukkig maar. De typische denkers en doeners zouden zonder elkaar niet zo succesvol zijn vermoed ik. Er zijn ook mensen die beide factoren  in zichzelf herkennen en deze eigenschappen en krachten inzetten op verschillende terreinen. Dat kan te maken hebben met persoonlijke ontwikkeling. Je kunt van nature een doener zijn en met behulp van aangeleerd gedrag en oefening meer tools ontwikkeld hebben waardoor er meer evenwicht aan beide kanten is ontstaan. Iets doen, het handelen, blijft niet bevredigend als er uiteindelijk geen motivatie, visie en inzichten aan vooraf gaan en uit voort komen. Dit geldt evengoed voor het denken.

Gedachten, reflectie, inzichten, kennis en kennisdeling; ze kunnen een doel op zichzelf zijn. Er zijn er genoeg die voor zichzelf zoveel betekenisgeving vinden in het denken, overdenken, spreken en schrijven dat ze geen doeners zullen willen worden. Dat laten ze liever aan een ander over die daar beter in is. Dit geldt niet voor alle typische denkers. Er zijn er ook die wel degelijk een link nodig hebben met uitvoering en effect in de praktijk. Zij hebben behoefte aan ‘feeling’ met de realiteit van hun uitgedachte theorieën en voorstellingen.

De aanleiding van het feit dat ik dit onderwerp start in een weblog over ervaringswerk in de wijk is dat ik merk dat deze link tussen denkers en doeners niet altijd zo vanzelfsprekend is. Met name in het ervaringswerk zijn beide aspecten van groot belang en omvatten een onderdeel van het werk in uitvoering. Het inhoudelijke denkaspect rond visievorming, beeldvorming, rolinhouden en relatievoorwaarden, als ook de producten beschrijven is niet los te denken van het doe-aspect, namelijk de directe zichtbare uitoefening.

Dit alles beperkt zich niet tot het werk als ervaringsdeskundige binnen je eigen team, maar strekt zich uit tot in de organisaties en personen in het netwerk waar je mee verbonden bent. Hoe vind je elkaar in een gezamenlijke taal? Waarbinnen elk onderdeel van bedenken tot met de kleinste, aanvullende uitvoering even belangrijk wordt en ieder persoon maximaal wordt ingezet? En dan ook nog als één functionerend en dynamisch geheel wordt ervaren?

Als ervaringswerker moet je thuis zijn in zowel het denken als het doen, al is het goed om van jezelf te weten waar je eigenheid ligt en van daaruit je rol te nemen. Maar beide perspectieven moet je goed kennen en begrijpen om stevig te kunnen blijven en te kunnen reageren op de situaties en veranderingen die zich voortdurend voordoen in de wijk. Blijf wel jezelf. Niemand kan echt om je heen als je jezelf bent. Of je nu een doener of een denker bent.