Kansloos

Kansloos

We leven in een zo op het oog geslaagde maatschappij, waarin iedereen kan en mag meedoen. De economie klimt weer omhoog en de cijfers zijn weer positiever. Dat is tenminste wel wat de statistieken ons melden. We proberen met nieuwe initiatieven duurzamer en inclusiever samen te leven. Positieve ontwikkelingen die hoopgevend zijn en ons hernieuwd zelfvertrouwen geven. Samen kunnen we immers meer en burgerkracht is trending. Ik geloof stellig in burgerkracht. Ik geloof eveneens in individuele kracht. Maar dat maakt mij zeker niet blind voor een schrijnende en voortdurende machteloosheid binnen de zijlijnen van onze maatschappij, onze buurten.

Wanneer wij er van overtuigd zijn en zeggen dat wij vinden dat iedereen mee moet kunnen doen en elk individu van waarde is, houdt dit meer in dan optrekken met gelijkgezinden, die bruisend van energie de leefomgeving willen verbeteren. Het is ook meer dan in wijken en buurten investeren die reeds aan positieve veranderingen onderhevig zijn of wijkbewoners ondersteunen die mooie plannen hebben. Uiteraard kunnen we niet zonder deze pioniers, maar met slechts focussen op successen doen we de realiteit te kort. Deze realiteit is namelijk dat er een relatief verborgen groep inwoners is dat in de wijken leeft, waar kansen zeer beperkt zijn door velerlei levensomstandigheden. Ze hebben voortdurend de boodschap gekregen kansloos te zijn en door veel regels zijn ze dat vaak ook; het ernstigst is dat zij dat zelf zijn gaan geloven.

Onzichtbaar voor veel anderen vindt het drama zich achter de voordeuren plaats en soms op straat of in de kroeg. Met vaak een opeenstapeling van problemen: huiselijk geweld, verslaving, psychische problemen, verwaarlozing, schulden, analfabetisme, gebrek aan onderwijs en werk, etc. Ze laten zich niet horen via gespreksbijeenkomsten, via TV, krant of social media. Van jongs af aan, van generatie op generatie zijn ze blijven hangen in een vorm van passiviteit en er vindt geen vooruitgang plaats. In uitzonderlijke situaties weet er één uit deze spiraal te ontsnappen en bloeit op.

De grootste uitdaging ligt in het leggen van verbinding met en het bieden van hoop aan wijkbewoners die zo vast zitten dat beweging niet meer mogelijk lijkt. Zien we ze? Waarderen we ze? Respecteren we ze ook? Echte kansloosheid bestaat niet.

Advertenties