Leven op het Marktplein

DSC00346

In een wijk waar de bewoners relatief veel dagelijkse zorgen en soms zeer moeilijke levensomstandigheden hebben, is niets zo belangrijk als hoop. Hoop en perspectief kunnen worden gecreëerd in een goed gesprek, fijne activiteiten en mogelijkheden tot ontwikkeling en groei. Dat de leefomgeving van invloed is op individuele en collectieve hoop, daar geloof ik persoonlijk stellig in. Zo is er deze week iets bijzonders gaande in de wijk waar ik woon en werkzaam ben: er is een supermarkt in het centrum van de wijk geopend.

Nu kun je denken: ‘Maar dat is toch helemaal niet zo bijzonder?’ En toch wel, want het heeft een zowel psychologisch als sociologisch effect. Zelf ervoer ik dat vanmorgen en het raakte mij! Om dit uit te leggen moeten we even iets terug in de geschiedenis.

In het verleden was er op dezelfde plek een supermarkt, tot op een dag het bericht kwam dat men hier geen heil meer in zag vanwege te weinig winstmarge. De winkel veranderde in een onaantrekkelijk leeg pand dat voor lange tijd leeg bleef. De kleine ondernemers op het Marktplein kregen het moeilijk, want een direct gevolg was leegloop van het voorheen zo florerende plein. De verkoop in de winkels liep achteruit, al deed men nog zoveel moeite om de aandacht te blijven trekken voor de ondernemingen. Het gevolg: winkels sloten en er ontstonden steeds meer lege panden. De mensen verdwenen uit het straatbeeld en gingen elders winkelen. De cohesie nam ernstig af.

In gesprekken tussen wijkbewoners, welzijnswerkers en zorgprofessionals ontstond de vraag hoe de bewoners te bereiken die zich al niet eenvoudig laten vinden en benaderen. Want in gesprek gaan in de wandelgangen werd een stuk ingewikkelder nu er geen ontmoetingscentrum meer was: de supermarkt en daaropvolgend de kleine ondernemer.

Wanneer je een wandeling door de wijk maakte en door dat centrum liep, overviel je een ondefinieerbaar gevoel van uitzichtloosheid. Lege panden en een ‘dood’ plein doen iets met je; het haalt energie weg en stimuleert je als wijkbewoner niet meer. Je ervaart het als een wijk die zich in de ‘achterstand’ bevindt. De bankjes bleven leeg.

Afgelopen week is de nieuwe supermarkt geopend. Het floreren begon reeds in kleine, maar bijzonder effectieve tussenstappen met de komst van een koffiehuis en een eetcafé. Dappere ondernemers die een begin maakten, met alle risico’s van dien, en voor een positieve impuls zorgden. En toen gebeurde het: vanmorgen liep ik over het marktplein en deze supermarkt creëerde een soort trigger-effect. Het was markt, de supermarkt zette een klein kraampje neer aan de overkant, de visboer was er, het eetcafé had een tafel voor het pand neergezet waar eetwaar werd klaargemaakt en het koffiehuis was eveneens voor de deur aan het bakken. Mensen liepen heen en weer, er werd een praatje gemaakt en her en der hingen nog de feestelijke ballonnen als nagerecht van de opening van de supermarkt…

en ik werd vervuld met hoop, met perspectief en het besef dat deze wijk weer tot leven is gekomen! Ik ben benieuwd of ik als enige dat besef had, of was dit  collectief?