Loslaten en verder gaan

DSC00477

‘Wat laat je achter?’ Een vraag waar ik de laatste periode over na ben gaan denken in een fase waarin ik afscheid neem van taken en rollen en een nieuwe functie in ga. Een fase ook van keuzes maken waar ik als ervaringswerker mijn gerichte energie, passie en kwaliteiten in wil stoppen en waar ik dat loslaat. Of je nu wijkvrijwilliger bent of betaald werk verricht, voor elk geldt dat je met regelmaat voor deze keuzes wordt geplaatst. Welke routes zijn effectief en bevredigend? Waar heeft de wijk profijt van? Waar word je zelf gelukkig van?

Wat laat je achter…Het valt nog niet mee om dat te verwoorden. Ik moet denken aan die stempels met inktkussentjes waar ik als kind zoveel plezier mee beleefde door er woorden en figuren mee te vormen in mijn schrift of op mijn tekenvel. Je maakt een afdruk en zet een stempel op iets, als een soort van herinnering en bevestiging van jouw invloed. Ik weet niet of ik een stempel heb gezet in de wijk waar ik zo’n tijd werkzaam ben geweest. Maar misschien had ik dat ergens wel gewild. Zoals je een kunstwerk maakt waar ook anderen van kunnen genieten, dat z’n sporen nalaat. Zoiets.

Toen ik begon had ik best grote dromen en wensen over veranderingen in de wijk waarin ik zelf woon. Dat was tevens de beweegredenen om juist daar mijn ervaringswerk te doen, samen met anderen. Ik vond een partner die dezelfde droom had en we hebben samen veel bereikt. Het is allemaal op kleine schaal gebleven, maar wel bijzonder mooi en betekenisvol. Ik heb kwetsbare mensen zien veranderen in krachtige, zelfbewuste wijkbewoners met bijzondere kwaliteiten en indrukwekkende verhalen. Die bovendien weer heel veel te bieden hadden aan de wijk. Als een beweging die – zo hoop ik – blijvend groter zal worden.

De professionele Zorg en Welzijnssector in de wijk is helaas ook nu nog niet zover hier actief in deel te nemen en te participeren. Die zijn nog steeds bezig zichzelf vorm te geven. Er zijn steeds weer nieuwe aanspreekpunten en teams gekomen in de wijk, waardoor het zeer lastig was een band op te bouwen met het ervaringswerk en nader tot elkaar te komen. Ik hoop dan ook dat het andere ervaringswerkers in de toekomst beter lukt om de aansluiting te bewerkstelligen die nodig is. Zelf draag ik dat stokje over en richt ik mij voortaan op andere wijken. En dat voelt oké.

Wat laat ik achter? Een blijvende herinnering en rijke bron aan ervaringen. Bijzondere vriendschappen die ik als wijkbewoner blijf onderhouden. Maar ik laat niet alles los. Ik blijf coachen en faciliteren voor de Vitale Inloopgroep en beschikbaar tijdens dat dagdeel in de wijk. Bedankt Geitenkampers, ik ben trots op mijn wijk! Zeg het voort: ‘We zijn trots op onze wijk!’