Netwerken is geen doel op zichzelf

you never have tosay thatyou werewrong.

 

Netwerken is een onmisbaar onderdeel geworden van het werkzaam zijn in de wijk, buurt, stad of de regio. Het strekt zich niet zelden zelfs nog verder uit, dankzij onze digitale mogelijkheden om contacten te vinden en aan te gaan. Buiten je privédomein, waarbinnen zich weer een geheel ander netwerk bevindt, heb je dus te maken met velerlei gezichten, namen en organisaties. We hebben onze creativiteit er al flink op losgelaten om deze netwerken voor onszelf enigszins overzichtelijk en inzichtelijk te maken: agenda’s, adressenboekjes, namenbakjes, netwerkkaarten, visitekaartjeshouders, digitale sociale kaarten, digitale contactsystemen… Het valt nog niet mee om ons overzicht te behouden.

Zelf vind ik dat in ieder geval nog wel eens complex, ondanks mijn persoonlijke wijze van systematiseren. Ik ontkom er niet aan ook wel eens iemand tegen te komen die ik ‘nog ergens van ken’ en heb besloten om – de gène voorbij – mijzelf op zo een ogenblik niet in het ongewisse te laten en het te vragen. Uiteindelijk bezorgt dat het minste ongemak.

Maar waarom netwerken we eigenlijk? Het is natuurlijk een Trend: als je het niet doet ben je wel wat ouderwets…toch? Iedereen heeft het er immers over hoe belangrijk dat is. Maar laten we dan maar meteen toegeven dat dat geen goede reden kan zijn. Als het de Trend is om een maillot te dragen, dan doe ik het nog niet. Is het dan de Trend van de organisatie? Misschien enigszins; als organisatie en ook als ervaringswerker kun je niet achterblijven en volg je de ontwikkelingen. Om jezelf en je organisatie op de kaart te zetten en te behouden is het verstandig om aan deze ontwikkelingen mee te doen. Toch heeft iedere ontwikkeling ook weer een valkuil en die ligt ook verborgen in het netwerken. Namelijk als het netwerken een doel op zichzelf blijft en dat netwerken geen doel meer heeft. Dan gaat het netwerken alleen nog om het netwerken.

Soms zijn we zo gewend geraakt aan het handelen of aan bepaald gedrag dat we ons niet meer bewust zijn waarom we zo handelen of ons zo gedragen. Dan ga ik bijvoorbeeld met iemand een gesprek aan, maak ik kennis, vertel over mijn werkzaamheden en vraag naar die van de ander en dan heb ik een ‘leuke’ ontmoeting. Dat was dan een netwerk-ontmoeting. Maar ik ben iets essentieels vergeten. Ik heb mij niet afgevraagd wat ik met dat gesprek wilde bereiken of wat die ander wilde. Ik heb mij geen doelen vooraf gesteld en geen verwachtingen. Soms gaat dat zo, vooral als we het allemaal druk hebben. Natuurlijk is dit een hele zwart-witte voorstelling, omdat de meeste – ook spontane – netwerkgesprekken inhoudelijk veel opleveren.

Ik ben er van overtuigd dat het in de complexe en dynamische netwerken waar we ons continue bewegen heel belangrijk is om steeds bewust te reflecteren wat we verwachten van onszelf en van onze netwerkpartners. Dat we als ervaringswerkers  van onszelf goed weten wat we kunnen bieden en nodig hebben en dat we dat ook van ons netwerk vragen. Waarom kies je voor die netwerkpartner en waarom benadert hij of zij jou; hoe kunnen jullie beide elkaar tot meerwaarde zijn? En maak dat zo concreet mogelijk.

We kunnen niet meer zonder netwerken. En dat is maar goed ook.