niet roken

sample_stn130

Het ontmoedigingsbeleid voor roken is ondertussen tot ver in de regionen doorgedrongen. Mocht je niet zo’n nieuws- of opinievolger zijn, dan is het je ondertussen toch zeker opgevallen dat de pakjes er een stuk minder vriendelijk uitzien en in supermarkten de rookwaar onzichtbaar is geworden. Mijn persoonlijke mening of gevoelens hieromtrent als zwaar verslaafde roker doen er niet toe, dus dat laat ik maar achterwege. Wel vraag ik mij af in hoeverre deze methode effectief is. Het moment dat ik begon met roken – ik was 16 – weet ik nog wel en een regressief beleid als het huidige had mij toentertijd misschien wel tegen gehouden. Maar nu?

Enkele dagen geleden had ik een bevreemdende ervaring. Ik kocht mijn shag bij de supermarkt en zag voor het eerst de gesloten barrière voor de rookwaren. Ik vroeg mij af hoe ik nu de goedkoopste kon kiezen. Terwijl ik terug naar huis liep kwam ik een wijkbewoner tegen. Eén van de ernstig verslaafde alcoholisten – en wat hij al nog meer gebruikt – die onze wijk rijk is. Een man, iets ouder dan ik, maar met een uiterlijk van een 70-jarige. Sterk vermagerd, verwaarloosd, verouderd en langzaam dood gaand. Van buitenaf kun je zien dat zijn huis een grote bende is. Toch maakt hij er altijd wel iets van met zijn zelf opgezette tentje in zijn voortuin. En het is zo’n altijd vriendelijke gozer. Er liep een groepje jongeren voorbij terwijl we samen opliepen. Ik groette ze. Toen ze voorbij waren zei de man: “Het zijn rotjongens, laatst hebben ze mij keihard in mijn schenen getrapt”. Wat moet je daarop zeggen? Ik woon in een omgeving waar dit zeker geen uniek beeld is en waar eigenlijk niemand echt een antwoord op heeft. Want ja, het blijft een eigen keuze…

Terwijl winkelpanden sluiten komt er nu weer een grote drankwinkel bij, terwijl de supermarkt deze ook als extra bijbouw heeft. Open en bloot, aantrekkelijk en zichtbaar vanaf de straat: kom mij halen. Het café en de snackbar zijn de drukstbezochte ontmoetingsplekken, vanwege hoge werkloosheid en allerlei huiselijke problematiek. De sociale cohesie bestaat, vooral in de zomer, uit gelal en geschreeuw over straat.

Nu vraag ik je: waar zou een wijk als deze en mensen in deze wijk meer behoefte aan hebben? Een rookverbod of een drankverbod? Of misschien wel iets heel anders? Gewoon positieve aandacht? Hoop? Vertrouwen? Een neerwaartse spiraal kun je niet inbinden met repressie. Die behoeft stimulering en nieuw perspectief.