Omgaan met de pers

pers-contact_02

Er is een forse beweging gaande in ons land: Kwetsbaarheid en persoonlijke verhalen mogen in de openbaarheid. Het is langzaam maar zeker geen issue meer om je te moeten schamen voor jouw ervaringen. Documentaires, artikelen in landelijke bladen en kranten, internet blijken uitstekende middelen te worden om taboes en stigma’s te doorbreken. Uiteraard ligt ook hier weer het gevaar op de loer dat een overload kan gaan leiden tot vervlakking, maar vooralsnog is daar denk ik nog geen sprake van.

Wat maakt eigenlijk dat sommigen de behoefte voelen en navolgen om hun persoonlijke verhalen met een massapubliek te delen? Ik vermoed dat daar verschillende doelen mee worden bereikt. De sterke symboliek om een ‘geheim’ en de krachten daaromheen te doorbreken, het gewis zijn van het feit dat jouw verhaal een grote groep bereikt- dus ook op afstandelijke manier je directe omgeving- , het willen doorbreken van stigma’s, het geven van erkenning aan potentiële lotgenoten en het geven van signalen aan politiek of organisaties.

Deze beweging vraagt wel om een bepaalde zorgvuldigheid. Vanuit mijn persoonlijke ervaringen voel ik de behoefte om wat kanttekeningen te plaatsen en tips te geven in het omgaan met de pers wanneer het gaat om persoonlijke verhalen. Lang geleden heb ik zelf namelijk ook mijn verhaal laten publiceren. Dit heeft grote gevolgen gehad, die ik niet had voorzien. Door deze gevolgen ben ik zo beschadigd geraakt, dat ik ervoor kies om in de luwte te blijven. Ik kan mij niet voorstellen dat alleen mij dat is overkomen. Het heeft mij doen beseffen dat het heel belangrijk is om dit zorgvuldig en integer aan te pakken. Ga niet over één nacht ijs.

Daarom deze tips voor als je besluit om met jouw verhaal naar de pers te gaan:

  1. Bedenk goed van te voren wat je wel en niet wilt vertellen, zodat je niet overvallen wordt.
  2. Kies je ervoor anoniem te blijven, zorg dan dat deze anonimiteit gewaarborgd is.
  3. Als er foto’s worden gemaakt, spreek dan duidelijk af welke gebruikt mag worden.
  4. Wordt jouw verhaal in de krant geplaatst, controleer dan en bepaal zorgvuldig of het ook op internet geplaatst mag worden.
  5. Journalisten werken vaak onder druk en met deadlines; laat je niet onder druk zetten en eis dat je het artikel eerst mag lezen voor het geplaatst wordt.
  6. Wees je bewust van de kracht van sociale media; jouw verhaal kan overal heen.
  7. Zorg dat je goed geciteerd wordt en dat de contexten juist zijn, met name als verhalen ingekort worden voor TV of krant.
  8. Kies je ervoor onder eigen naam te publiceren, wees je ervan bewust dat eenmaal op internet betekent dat het er altijd op blijft staan.
  9. Informeer je omgeving als je de publiciteit ingaat; voorkom dat men verrast wordt.

Voor de pers:

  1. Laat het te publiceren artikel of programma eerst aan geïnterviewde zien, vooral als het om persoonlijke verhalen gaat.
  2. Zet de geïnterviewde niet onder druk meer los te laten dan hij of zij wenst.
  3. Respecteer de behoefte aan privacy als de geïnterviewde anoniem wil blijven.
  4. Wijs de geïnterviewde op mogelijke gevolgen en effecten na publicatie.
  5. Let op fotogebruik; onherkenbaar is echt onherkenbaar.
  6. Zorg zo mogelijk voor nazorg na publicatie.
  7. Laat de behoefte aan ‘hot items’ niet voorgaan bij persoonlijke verhalen en wees integer, respectvol.

Wanneer ik persoonlijke verhalen hoor en lees ben ik altijd erg benieuwd hoe het de persoon erna is vergaan. Heeft het bijgedragen aan verder herstel, tot (h)erkenning voor anderen of verandering van wetten en procedures geleid? Het levert zeker een gevoel van bevrijding en kracht. Personen die het lezen en ervaren dat ze niet alleen staan, niet gek zijn en meer begrip vinden in hun directe omgeving. Dat maakt persoonlijke verhalen universeel, tot kracht en hoop voor hen die in het verborgene leven.