Pasen

Kruis

Zondag, eerste paasdag. De dag waarop de feestelijke opstanding van Jezus wordt herdacht. Een vaste, jaarlijkse traditie waarbij de cyclus van leven, lijden, dood en opstanding wordt herbeleefd via rituelen, zang, gebed en samen zijn. In de kerken tenminste. Misschien ook privé, in stilte en bescheiden verborgenheid, thuis.

Gisteren, op Stille Zaterdag, was ik met twee collega’s in het museum, waar een indrukwekkende voorstelling was te zien: Queensize. Deze tentoonstelling verbeeldde eveneens een cyclus, al eindigde deze bij de dood. De cyclus van de vreugde en onbevangenheid, geweld en verdorvenheid, schuld en schaamte, genot en pijn die bij het leven horen. En hoe het één het ander in stand houdt.

De boodschap van Pasen is hoopvol. Door alles heen schijnt het morgenlicht, zonder het leed te ontkennen. Als ik naar de cyclus van Jezus kijk zie ik een uiterst liefdevol mens en brenger van hoop. Zijn liefde riep bewondering, nieuwsgierigheid en haat op. Weerstand ook. Die weerstand werd zo groot dat hij uiteindelijk aan het kruis gehangen werd en bespot op geestelijk en lichamelijk niveau. Een intens lijden voor een onschuldig mens, maar als reactie daarop bleef hij vergevingsgezind. En uiteindelijk versloeg hij de dood en kreeg met Hemelvaart een plaats in de hemel.

Pasen biedt mij troost en hoop. Troost omdat het mij helpt geloven in de liefde en de draagkracht van het lijden. Hoop omdat het misschien in het leven vaak lijkt alsof het goede in de ban van het kwade blijft, onbevangenheid verloren gaat in gekwetstheid, schuld en schaamte het winnen van het recht er te mogen zijn en genot altijd weer verbonden is met pijn, dit niet zo is. Uiteindelijk niet, omdat de dood het laatste woord niet meer heeft en rechtvaardigheid zal overwinnen.

 

Advertenties